រៀនពីដុំថ្ម និងទឹក

 រៀនពីដុំថ្ម និងទឹក

ដុំថ្ម :ត្រូវធ្វើចិត្តឱ្យរឹងមាំដូចជាដុំថ្ម មិនខ្លាចព្យុះ ភ្លៀង កំដៅ មិនឱ្យអ្វីៗនៅខាងក្រៅមកបំផ្លាញសន្តិភាពនៅខាងក្នុងចិត្ត ។ មនុស្សម្នាក់ៗមានចិត្តជាអ្នកដឹកនាំរាងកាយ យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងចិត្តតាមអ្វីដែលយើងចង់បានងាយៗទេ ព្រោះថាតើមានអ្វីអាចមកបញ្ជាចិត្តឱ្យមានលក្ខណៈបែបនេះឬបែបនោះបាន ? សូម្បីតែអ្វីដែលអ្នកហៅថាខ្លួនឯង ឬខ្លួនខ្ញុំ ឬខ្ញុំនោះ ជាអ្វីឱ្យប្រាកដ នៅកន្លែងណាឱ្យប្រាកដគឺអ្នកមិនទាន់ដឹងផង និយាយតែថាខ្ញុំៗ តែមិនស្គាល់ខ្ញុំហ្នឹងវាយ៉ាងម៉េចនោះទេ ។ តើខ្ញុំនោះជាចិត្តរបស់អ្នក ឬជាខ្លួនអ្នក ? អ្វីដែលអ្នកហៅថាខ្ញុំនោះ វាជារចនាសម្ព័ន្ធរវាងចិត្តនិងកាយ ឯចិត្តមានឥទ្ធិពលលើរាងកាយ ជាអ្នកដឹកនាំបញ្ជារាល់សកម្មភាព រួមទាំងការគិត ផងដែរ ។ ដូច្នេះតើមានអ្វីមកគ្រប់គ្រង់ចិត្ត ?  គឺសតិ និងបញ្ញា ។ បញ្ញាគឺជាចំណេះដឹងដែលសន្សំទុកនៅក្នុងខួរក្បាល សតិគឺជាធាតុដឹង ដឹងរាល់វេទនានៅក្នុងរាងកាយទាំងអស់ សតិរលឹកមើលចិត្ត ដោយយកបញ្ញាមកជាផ្លូវគន្លង ។  ចិត្តវាចេះអៀនខ្លាំងណាស់ ឱ្យតែសតិតាមទាន់ចិត្តនៅសង្កេតចិត្តជាប់ជានិច្ច ចិត្តវានឹងនៅស្ងៀមមិនរពឹស ហើយនឹងចេះស្ដាប់បង្គាប់តាមបញ្ញា ហើយយើងក៏អាចអប់រំវាឱ្យទៅតាមអ្វីដែលយើងចង់បាន បានហើយ គឺត្រូវធ្វើឱ្យវាមានលក្ខណៈរឹងមាំដូចជាដុំថ្ម មិនឱ្យពាក្យសម្ដី កាយវិការ និងរាល់អំពើជាអកុសលខាងក្រៅ ជ្រាបចូលទៅធ្វើឱ្យប៉ះទង្គិចនឹងចិត្តជាដាច់ខាង ។
ទឹក: គឺត្រូវធ្វើកិច្ចការឱ្យទន់ដូចជាទឹក ប្រែប្រួលបត់បែន តាមកាលៈទេសៈ បើដូចជាទឹកដែលហូរទៅតាមស្ទឹងមិនថាស្ទឹងមានលក្ខណៈបែបណាក៏ទឹកនៅតែអាចទៅ មុខជានិច្ចគ្មានអ្វីមករារាំងបាន ពេលជួបបញ្ហាក៏ចេះគេច ចេះទំលុះ ចេះតើរុញច្រាន តាមដំណើរ មិនខ្លាំងពេក មិនខ្សោយពេក ពេលជួបដុំថ្មធំពេកក៏វាងគេច ពេលជួបរបស់តូចស្រាលល្មមក៏រុញទៅ រុញហើយរុញទៀត ជាដរាប ទោះបីជាមានទំនប់មករារាំង តែទឹកនៅតែរក្សាគោលដៅជានិច្ច បើធ្វេសតែបានទំនប់ ធ្លុះធ្លាយតែបន្តិច ទឹកក៏នឹងបន្តដំណើរបន្តទៀត ។ លើលោកនេះគ្មានអ្វីឈ្នះទឹកទេ ហើយក៏គ្មានអ្វីទន់ជាងទឹកដែរ ។